Geruststelling bij dyslexie en Engels begint vaak met een gesprek met school.
Je hoort dat het best aardig gaat.
Dat je kind zijn best doet.
Dat hij “gewoon wat meer tijd nodig heeft”.
En dat beeld klopt ook wel.
Je ziet je kind immers oefenen. Huiswerk maken. Doorzetten. Echt zijn best doen.
Maar tegelijk voel je dat er iets niet klopt.
Want thuis zie jij iets anders.
Video: bekijk eerst de kern (3 min) – of lees direct verder.
In dit artikel lees je onder andere over:
- Engels leren met dyslexie levert thuis vaak spanning op
- Ben ik te bezorgd over Engels en dyslexie?
- Waarom helpt geruststelling bij dyslexie en Engels niet?
- Waarom Engels bij dyslexie vaak goed lijkt te gaan, maar dat niet altijd zo is
- Waarom “het komt wel goed” bij dyslexie en Engels vaak een verkeerd signaal geeft
- Wat doet te snelle geruststelling bij dyslexie en Engels?
- Wat kan geruststelling bij dyslexie en Engels onbedoeld doen?
- Waarom lopen dyslectische leerlingen vast bij Engels?
- Wanneer zorgen bij dyslexie en Engels geen probleem zijn, maar een signaal
- Tips om Engels te leren met dyslexie
- Denk eraan: je bent niet lastig
- FAQ
Engels leren met dyslexie levert thuis vaak spanning op
De spanning vlak vóór Engels. Het gevoel dat het allemaal te veel is en het nooit allemaal te leren valt.
- De twijfels erna. Het gevoel dat het dit echt goed ging, maar ja: dat dacht hij de vorige keer ook.
- Het vastlopen bij dingen die voor anderen zo simpel lijken — en die maar niet vanzelf beter worden.
En dan komt die gedachte die zoveel ouders hebben, maar bijna niemand hardop durft te zeggen:
Ben ik te bezorgd over Engels en dyslexie?
Mijn kind doet zijn best maar Engels lukt niet.
“Het komt wel goed” is een opmerking die bij leerlingen met dyslexie die Engels moeten leren het juist moeilijker kan maken. Jij denkt dat vast ook wel: anderen zeggen toch dat het wel goed komt… waarom voelt het voor mij dan niet zo?
In dit artikel wil ik met je kijken naar waarom geruststelling soms niet helpt — en waarom die bij leerlingen met dyslexie op de middelbare school, juist bij Engels, zelfs averechts kan werken. Niet omdat geruststellen verkeerd is, maar omdat het voorbij kan gaan aan wat er onder de oppervlakte gebeurt. Aan wat een kind voelt, compenseert of probeert vol te houden, terwijl het echte begrip uitblijft. Door daar samen naar te kijken, ontstaat er vaak meer helderheid. Voor jou, voor school en vooral voor je kind.
Waarom helpt geruststelling bij dyslexie en Engels niet?
Geruststelling klinkt logisch. En eerlijk is eerlijk: het is bijna altijd goed bedoeld.
Zinnen als “het komt wel goed” of “hij moet gewoon wat meer oefenen” zijn bedoeld om spanning weg te nemen. Om te laten zien: we hebben vertrouwen, er is geen reden tot paniek.
Maar bij dyslexie werkt dat vaak anders dan je zou hopen. Engels leren met dyslexie gaat niet vanzelf.
Want geruststelling gaat uit van het idee dat wat je ziet, klopt.
Dat oefenen vanzelf tot begrip leidt.
Dat tijd het probleem oplost.
En juist daar wringt het.
Video: 5 redenen waarom Engels leren moeilijk is bij dyslexie
Wat school ziet, is meestal een momentopname. Een leerling die meedoet in de les, geen vragen heeft en zijn huiswerk netjes inlevert. Dat ziet er aan de buitenkant uit als: het gaat goed.
Maar wat jij thuis ziet, is vaak iets heel anders. De spanning vóór Engels. Het uitstellen van het huiswerk. De twijfel en soms zelfs wanhoop. Het gevoel dat je kind er eigenlijk niets van begrijpt.
En juist bij Engels wordt dat verschil extra groot.
Waarom Engels bij dyslexie vaak goed lijkt te gaan, maar dat niet altijd zo is
Veel leerlingen met dyslexie worden heel vaardig in compenseren. Ze ontwikkelen manieren om mee te komen, ook als ze de stof niet volledig begrijpen. Bij Engels werkt dat vaak een tijd — maar niet blijvend.
Wat je dan ziet, is dat een leerling patronen herkent, maar niet weet hoe hij die kan gebruiken bij het leren van Engels. Hij onthoudt losse woorden, maar krijgt ze niet op de juiste plek in een zin. Of hij raadt slim op basis van context, terwijl de woordenschat eigenlijk te beperkt is.
Aan de buitenkant lijkt het alsof het lukt. Er komen antwoorden, het werk wordt gemaakt. Maar onder dat laagje schuilt weinig houvast. En precies dát maakt Engels bij dyslexie zo misleidend.
Waarom “het komt wel goed” bij dyslexie en Engels vaak een verkeerd signaal geeft
Alsof Engels vanzelf makkelijker wordt met de jaren.
Maar bij dyslexie werkt leren niet zo.
Als de basis niet goed wordt gelegd — geen overzicht, geen begrip, geen passende strategie — dan wordt Engels niet vanzelf makkelijker. Het wordt juist zwaarder. De leerstof stapelt zich op, het tempo gaat omhoog en wat eerst nog nét lukte, begint te knellen. Puur omdat het fundament ontbreekt.
Video: 7 fabels en feiten over leren (Engels + dyslexie)
Wat doet te snelle geruststelling bij dyslexie en Engels?
Wanneer een dyslectische leerling steeds hoort dat het “wel goed gaat”, leert hij iets anders dan bedoeld:
- dat zijn gevoel blijkbaar niet klopt
- wanneer dan? want hij snapt er steeds minder van
- dat hij niet serieus genomen wordt, want het komt zeker niet goed op deze manier
En als ouder hoor je diezelfde geruststelling — terwijl jij ziet hoeveel moeite het kost. Dat maakt onzeker. Dan ga je jezelf afvragen of jij het probleem groter maakt dan het is.
Terwijl je vaak juist heel scherp ziet wat er speelt.
In mijn werk zie ik regelmatig leerlingen die de uitleg in de les kunnen volgen, maar volledig vastlopen zodra ze iets zelfstandig moeten toepassen. Dat moment wordt thuis meestal als eerste zichtbaar. Niet omdat jullie als ouders overbezorgd zijn, maar omdat jullie zien wat het kost.
En juist dan helpt geruststelling niet, maar wordt het echte probleem niet meer gezien.
Wat kan geruststelling bij dyslexie en Engels onbedoeld doen?
Wanneer zorgen te snel worden weggenomen, gebeurt er vaak iets wat niet meteen zichtbaar is. Aan de buitenkant lijkt het rustig. Er is vertrouwen, er is geen paniek. Maar onder die rust kan juist iets verschuiven — bij jou, en bij je kind.
De impact van geruststelling bij dyslexie en Engels op ouders
Als je meerdere keren hoort dat het wel meevalt, ga je langzaam aan jezelf twijfelen. Je vraagt je af of je niet te bezorgd bent. Of je dingen groter maakt dan ze zijn. Misschien denk je zelfs: anderen lijken hier geen probleem in te zien, waarom ik dan wel?
Veel ouders worden daardoor voorzichtiger. Ze benoemen hun zorgen minder vaak, raken gefrustreerd. Niet omdat die zorgen weg zijn, maar omdat het gevoel ontstaat dat ze toch niet echt worden gehoord. Dat je steeds opnieuw hetzelfde verhaal moet vertellen, zonder dat er iets verandert.
Dat maakt je geen lastige ouder.
Dat maakt je een ouder die leert om op zijn woorden te passen — en daar helpen we de leerling natuurlijk helemaal niet mee.
Wat geruststelling bij dyslexie en Engels doet met leerlingen
Voor een kind kan geruststelling verwarrend zijn. Zeker als het steeds hoort dat het “goed gaat”, terwijl het van binnen heel anders voelt.
Als alles goed zou gaan, maar jij ervaart spanning, onbegrip of stress, dan blijft er al snel één conclusie over: dan zal het wel aan mij liggen.
Bij dyslexie zie ik vaak dat kinderen dan nóg harder hun best gaan doen.
- Ze oefenen meer.
- Ze werken nog harder en langer.
- Ze proberen te voldoen aan wat er van hen verwacht wordt.
Maar zonder dat het leren makkelijker wordt. Zonder dat het begrip groeit.
Dat motiveert niet.
Dat put uit.
👉🏻 Voorkom faalangst bij Engels leren in combinatie met dyslexie
Waarom lopen dyslectische leerlingen vast bij Engels?
Engels heeft binnen dyslexie een bijzondere plek. Dat komt vooral doordat het vak aan de buitenkant zo toegankelijk lijkt. Kinderen horen Engels overal: in games, op sociale media, in filmpjes. Dat wekt al snel de indruk dat Engels vanzelf wel gaat.
👉🏻 Waarom is Engels leren zo moeilijk voor leerlingen met dyslexie?
Maar juist dat maakt het verraderlijk.
Engels vraagt namelijk veel tegelijk. Een leerling moet snel schakelen tussen talen, klanken koppelen aan spelling, grammaticale patronen herkennen en ondertussen de betekenis van zinnen vasthouden. Dat gebeurt allemaal tegelijk, vaak in hoog tempo.
Dat legt een grote druk op het werkgeheugen. En precies daar zijn veel leerlingen met dyslexie kwetsbaar. Niet omdat ze het niveau niet aankunnen, maar omdat hun brein informatie anders verwerkt.
Wat je dan vaak ziet, is dat een leerling zich redt met trucjes. Dat kan best een tijd goed gaan:
- Zolang de stof overzichtelijk blijft.
- Zolang het tempo te doen is.
- Zolang er herkenning is.
Maar op een gegeven moment verandert er iets. Het niveau gaat omhoog. De uitleg wordt abstracter. De hoeveelheid neemt toe. En dan werkt compenseren niet meer.
Dan stort het kaartenhuis in.
Wanneer zorgen bij dyslexie en Engels geen probleem zijn, maar een signaal
Zorgen betekenen niet dat jij te kritisch bent.
Ze betekenen dat jij iets ziet wat aandacht vraagt.
Je voelt haarfijn aan wanneer er iets schuurt. Niet omdat je alles beter weet, maar omdat je ziet wat het kost. Hoeveel energie erin gaat. Hoe gespannen je kind is rond Engels.
Dat gevoel vertelt je dat er ergens iets vastloopt.
Wanneer geruststelling bij dyslexie en Engels niet genoeg is
Je zorgen zijn vaak terecht als je herkent dat je kind veel oefent, maar nauwelijks vooruitgang boekt. Of als Engels steeds meer spanning oproept, terwijl andere vakken minder problemen geven. Of wanneer inzet en resultaat steeds verder uit elkaar gaan: hard werken, weinig opbrengst.
In die situaties helpt het niet om nog meer gerust te stellen. Nog vaker zeggen dat het wel goed komt. Nog meer vertrouwen uitspreken zonder te kijken wat er werkelijk gebeurt.
Wat dan nodig is, is begrip. Begrijpen waar het leren vastloopt. Wat je kind wel probeert, maar niet kan vasthouden. Wat er ontbreekt om echt verder te komen.
Zorgen verdwijnen niet door ze weg te nemen, maar door ze serieus te nemen.
Tips om Engels te leren met dyslexie
Wat dyslectische leerlingen nodig hebben, is niet nog meer druk of nog een keer horen dat het wel goed komt. Ze hebben nodig dat volwassenen op het juiste moment op de rem durven te trappen.
Dat betekent: niet automatisch doorgaan omdat de planning dat zegt. Niet blijven oefenen in de hoop dat het vanzelf landt. Maar even stilstaan en samen kijken waar het precies misgaat. Wat wordt er niet begrepen? Waar haakt het af? En wat heeft deze leerling nodig om wél verder te kunnen?
Video: wat is nodig is om Engels te leren met dyslexie?
Begrip vóór oefenen: de sleutel bij dyslexie en Engels
Pas als een leerling begrijpt wat hij aan het doen is, waarom hij het zo doet en hoe hij het kan aanpakken, heeft oefenen zin. Zonder dat begrip wordt oefenen een herhaling van hetzelfde probleem.
Wat leerlingen met dyslexie vaak missen, is niet inzet of motivatie, maar overzicht. In mijn begeleiding zie ik dat leerlingen pas ontspannen wanneer ze snappen hoe ze iets moeten aanpakken. Welke stappen ze kunnen volgen. Waar ze moeten beginnen. En hoe ze kunnen controleren of ze op de goede weg zitten.
Op dat moment verschuift er iets. Het probleem ligt dan niet meer bij hun intelligentie, en ook niet bij het idee dat “iedereen dit kan behalve ik”. Het wordt duidelijk dat het vastlopen vooral te maken heeft met de manier waarop de lesstof wordt aangeboden en uitgelegd. Zodra die aanpak verandert, verandert vaak ook het zelfvertrouwen.
👉🏻 Lees deze 5 tips voor beter Engels met dyslexie
Denk eraan: je bent niet lastig als je je zorgen maakt over Engels leren met dyslexie
Als jij voelt dat de geruststelling bij dyslexie en Engels niet helpt, dan is dat meestal niet zomaar. Dat komt niet omdat jij te kritisch bent, maar omdat jij dingen ziet die op school niet altijd zichtbaar zijn. Jij ziet hoe je kind thuiskomt na Engels.
- Hoeveel tijd het kost.
- Hoeveel spanning er omheen zit.
- En hoe vaak je kind vastloopt, ook al doet hij zijn best.
Dat zijn geen bijzaken. Dat zijn belangrijke signalen.
Je zorgen zijn geen probleem dat opgelost moet worden. Ze laten zien waar iets niet werkt. Waar je kind extra uitleg nodig heeft. Of een andere aanpak. Of simpelweg iemand die even met hem meekijkt.
Als die zorgen serieus worden genomen en worden vertaald naar wat een leerling nodig heeft in de les, ontstaat er ruimte. Dan gaat het gesprek niet meer over of jij te bezorgd bent, maar over wat helpend is. En juist dát maakt het verschil — voor school, maar vooral voor je kind.
FAQ
Is “het komt wel goed” altijd verkeerd bij dyslexie en Engels?
Nee. Het is meestal goed bedoeld. Maar als het de zorgen wegdrukt terwijl er thuis spanning en vastlopen zichtbaar zijn, kan het averechts werken. Dan is er eerst begrip nodig: waar loopt het leerproces vast, en wat ontbreekt er aan overzicht of strategie?
Wat is het verschil tussen functioneren en begrijpen bij Engels?
Een leerling kan meedoen, opdrachten afmaken of zelfs een voldoende halen door te compenseren. Dat zegt niet altijd dat hij de grammatica, woordenschat en strategie echt begrijpt of zelfstandig kan toepassen. Thuis wordt dat verschil vaak als eerste zichtbaar.
Wanneer zijn zorgen van ouders een signaal dat je serieus moet nemen?
Als je kind veel oefent maar weinig vooruitgang boekt, als Engels steeds meer stress oproept, of als inzet en resultaat structureel uit elkaar lopen. Dan is “meer oefenen” zelden de oplossing; “anders leren” wel.
Wat kun je als ouder doen als school zegt dat het ‘best aardig gaat’?
Verleg het gesprek van cijfers naar het leerproces: wat begrijpt je kind, welke strategie gebruikt hij, en waar raakt hij het overzicht kwijt? Concreet beschrijven wat je thuis ziet (“hij loopt vast bij toepassen”) helpt vaak meer dan concluderen (“hij snapt het niet”).
Herken je jezelf hierin?
Dan is de kans groot dat Engels voor jouw kind (of leerling) niet zozeer een kwestie is van meer oefenen, maar van een andere aanpak.
Wil je vaker dit soort inzichten ontvangen over Engels en dyslexie — voorbij cijfers en protocollen?
In mijn mails deel ik praktische uitleg, herkenbare voorbeelden en handvatten voor ouders (en docenten) die willen begrijpen wat er écht speelt.
👉 Meld je hier aan om mijn mails te ontvangen.
Over de auteur
Ik ben Carolien Poels. Ik begeleid leerlingen met dyslexie die vastlopen in het leren van Engels, naast trainingen voor docenten waarin ik hen laat zien wat er allemaal mogelijk is in de klas. In mijn werk kijk ik niet alleen naar cijfers of protocollen, maar vooral naar hoe een leerling leert en waar het begrip wegvalt.
Ik werk vanuit het neurodiversiteitsmodel. Dat betekent dat ik niet uitga van een ‘standaardleerling’, maar van verschillen in denken, verwerken en leren. Juist bij Engels zie ik hoe snel leerlingen kunnen compenseren, terwijl het echte begrip ontbreekt — en hoe dat thuis vaak eerder zichtbaar wordt dan op school.
In mijn begeleiding en in mijn artikelen probeer ik een brug te slaan tussen wat ouders signaleren en wat scholen zien. Door woorden te geven aan die verschillen, ontstaat er meer begrip, minder strijd en ruimte voor oplossingen die écht passen bij het kind.
